Μάρμαρο τέχνη και πολιτισμός
Το µάρµαρο προέρχεται από την αγκαλιά της Φύσης, είναι διακοσμητικό πέτρωμα μικρής ή μέσης σκληρότητας , το οποίο εξορύσσεται σε όγκους μεγάλων διαστάσεων και επιδέχεται σκάλισμα, λείανση και στίλβωση, η ύπαρξη του είναι συνυφασμένη με την τέχνη τον πολιτισμό και των άνθρωπο.
Γενικά τα μάρμαρα, οι γρανίτες, οι σχιστόλιθοι και οι ασβεστόλιθοι ανήκουν στην κατηγορία εκείνων των πετρωμάτων που δημιουργούνται από διαφορετικά χημικά συστατικά και υπό διαφορετικές συνθήκες. Αυτός ακριβώς είναι ο λόγος του μεγάλου εύρους διαθέσιμων πετρωμάτων σήμερα. Το μάρμαρο αποτελείται κυρίως από ασβεστίτη και/ή δολομίτη με διάφορες ορυκτές προσμίξεις. Όσο πιο λευκός είναι ένας όγκος μαρμάρου, τόσο μεγαλύτερη είναι η συγκέντρωση του ασβεστίτη στις ενώσεις του. Το όνοµα του προήλθε από την λάμψη που βγάζουν οι κρύσταλλοί του όταν πέσει επάνω του το φως (µαρµαρυγή) . Η µαρµαρυγή σε συνδυασµό µε την λευκότητά του, προσέλκυσαν το ενδιαφέρον και διέγειραν την πνευµατική ανησυχία του ανθρώπου.
Με την χρήση μαρμάρου έχουν δημιουργηθεί τα πιο όμορφα, οικουμενικά έργα τέχνης και πολιτισμού. Ο Ερμής του Πραξιτέλους, η Νίκη της Σαμοθράκης και ο Δαβίδ του Μιχαήλ Άγγελου, είναι μερικά από τα αριστουργήματα της γλυπτικής τέχνης που συναρπάζουν τον θεατή και εκτίθενται στα μεγαλύτερα μουσεία του κόσμου. Πολλά από αυτά τα έργα τέχνης μετέπιπτα επέδρασαν στης Δυτικές κοινωνίες, δεν χωράει αµφιβολία ότι όπου και να βρεθεί κανείς στη σηµερινή εποχή θα δει γλυπτά και αρχιτεκτονήµατα φτιαγµένα σε µάρµαρο επηρεασµένα λιγότερο ή περισσότερο από την αρχαία ελληνική τέχνη.
Η αργή διαδικασία σχηματισμού του πετρώματος προσδίδει σε αυτό το μοναδικό υλικό ανεκτίμητες ιδιότητες, κρύσταλλοί που λαμπιρίζουν στο φως, ιδιότυπο χρώμα, έχει διαφάνεια και είναι λιγότερο σκληρό από άλλα πετρώµατα αλλά αρκετά σκληρό για να µην τρίβεται και να µη βγάζει σκόνη στη αφή, παραµένοντας ένα καθαρό υλικό για κάθε χρήση.
Στις μέρες μας εντυπωσιακά έργα υψηλής αισθητικής σχεδίασης και ομορφιάς δημιουργούνται σε όλο τον κόσμο, κάθε κομμάτι μαρμάρου είναι ανεπανάληπτο, τόσο στην φύση όσο και στην προσπάθεια τεχνικής αναπαραγωγής του για τον λόγο αυτό αρχιτέκτονες και γλύπτες χρησιμοποιούν το μάρμαρο για τις δημιουργίες τους. Οι σύγχρονες, τεχνικές επεξεργασίας αναδεικνύουν την πολυτέλεια του μαρμάρου στο έπακρο, το μάρμαρο είναι ένα υλικό με το οποίο μπορεί κανείς να «πλάσει» μυθικά έργα, ιδιαίτερα προϊόντα που ξεφεύγουν τελείως από τις συμβατικές εφαρμογές, και να το ταυτίσει με τις έννοιες του ζεστού, του εύπλαστου, του οικείου υλικού.
Η Elith από την πλευρά της δίνει μια νέα πνοή σε αυτό το αξεπέραστο υλικό , 
δημιουργώντας μοναδικά σώματα υπέρυθρης θέρμανσης για τον χώρο σας. Το µάρµαρο είναι αναµφισβήτητα ένα πολύτιµο υλικό γι’ αυτό και ταξιδεύει µεγάλες αποστάσεις, είτε σαν πρώτη ύλη, είτε σαν έτοιµο αντικείµενο.
Ένα σηµαντικό ρητορικό ερώτηµα που καλούµαστε σήµερα να απαντήσουµε είναι, από πού έρχεται και πού πάει, τι ταξιδεύει κάθε φορά:
Η πρώτη ύλη; Το έτοιµο αντικείµενο; Οι τεχνίτες; Οι ιδέες; Άραγε Τι.
Πηγές για επιπλέον ενημέρωση:
Η Νίκη της Σαμοθράκης
Δαβίδ του Μιχαήλ Άγγελου
Σύγχρονη τέχνη και μάρμαρο
Το μάρμαρο συναντάει το design!
Πρακτικά συνεδρίου ΕΚΕΦΕ «∆ημόκριτος»
Μέσω αυτού το θεραπευτικού τρόπου επιτυγχάνεται η ψυχική και σωματική ευημερία του θεραπευόμενου. Σύγχρονες επιστημονικές μελέτες έχουν δείξει ότι κατά την διάρκεια μιας θεραπείας Ρέικι , τα χέρια του θεραπευτή μεταφέρουν υπέρυθρη θερμότητα. Έτσι, ο θεραπευόμενος αισθάνεται μια ‘γλυκιά’ ζέστη και μια ήρεμη χαλάρωση, οι οποίες βοηθούν στην βελτίωση τόσο της σωματικής όσο και της πνευματικής κατάστασης ενός ατόμου.
Οι Ρωμαίοι εξέλιξαν και εφάρμοσαν το σύστημα του υπόκαυστου σε μεγάλο βαθμό. Για να λειτουργήσει αυτό το είδος θέρμανσης αποτελεσματικά χρειαζόταν μια συνολική προετοιμασία και προεργασία στη κατασκευή του κτίσματος. Το πάτωμα κατασκευαζόταν πάνω σε χαμηλού ύψους στύλους, με ενδιάμεσους κενούς χώρους. Τα κύρια υλικά ήταν τα φυσικά πετρώματα και κυρίως το μάρμαρο. Επίσης, αργότερα εισήγαγαν κενούς χώρους και στους τοίχους. Στην υπόγεια βάση του υπόκαυστου διατηρούταν μια φωτιά, της οποίας οι καπνοί διαχέοταν στα κενά μέρη ανάμεσα στους στύλους. Έτσι, το πάτωμα και οι γύρω τοίχοι θερμαινόταν από τα καυτά αέρια που κυκλοφορούσαν έχοντας ως αποτέλεσμα μια ‘αριστοκρατική’ και ποιοτική θέρμανση. Το ίδιο σύστημα θέρμανσης το χρησιμοποιούσαν και στα λουτρά τους για την θέρμανση των αιθουσών caldarium και tepidarium (αίθουσα καυτών και χλιαρών λουτρών), ενισχύοντας το σύστημα με θερμές από τον Ήλιο πέτρες που απέδιδαν θερμότητα μέσω υπέρυθρης ακτινοβολίας.
